tag:blogger.com,1999:blog-255072882012-02-17T02:08:49.428+07:00The City of Paradoxcrazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.comBlogger151100tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-71170721257023949772009-09-03T20:23:00.003+07:002009-09-03T20:35:54.408+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_zs4Y_ElTj_A/Sp_GMj9pcuI/AAAAAAAAAyc/0rffXJ6cAc0/s1600-h/blurtrees.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_zs4Y_ElTj_A/Sp_GMj9pcuI/AAAAAAAAAyc/0rffXJ6cAc0/s320/blurtrees.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377234399218201314" /></a><br />ในบางคราว ที่ราวป่า<br />รถรบ ทิวธง ของข้าศึก จากเทือกเขาลึกลับยกมาประชิด<br />แม้เบิกบานบุรีจะเป็นนครสันติ อหิงสา<br />แต่ธรรมชาติ ก็มักส่งข้าศึกมาทดสอบ<br /><br />ฝุ่นคลี คละคลุ้ง ฉาบบนสายหมอกยามเช้า<br />โดยปกติ ชาวบุรี ผู้ใฝ่สันติ มิชอบนักกับการรบรา<br />ที่ราวป่า ทิวข้าศึก เป็นภาพมืดทึบรางๆ มิอาจคะเนได้ว่ามีประมาณใด<br /><br />การรบของชาวเบิกบาน นั้นแตกต่าง<br />เรามิได้ห่ำหั่น เราเห็นข้าศึก ดุจดัง สายหมอกยามเช้า<br />ฝนพรำยามสาย เปลวแดดยามบ่าย<br />หิมะยามค่ำ มันเป็นเพียงเวลาที่เราต้องรบ<br /><br />ผู้ว่าการ สั่งทหารให้ตั้งมั่น<br />สูดลมหายใจแห่งขุนเขา <br />ขุนเขาแห่งเรา ชาวบุรี<br />ทแกล้ว ทหาร เบิกบาน มิได้หวาดหวั่น<br /><br />เมื่อข้าศึกเข้าประชิด ลมหายใจก็ถี่ขึ้น<br />ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา<br />เสียงฝีเท้าม้า รถรบ ศาสตราวุธ<br /><br />ห่างจากเรา เพียงเล็กน้อย<br />ดังระยะจากหน้าผาก ถึง หัวใจ<br /><br />เมื่อเราชาวบุรี แลเห็น ความวูบไหว<br />ความเกรี้ยวกราด ความรัก ความเจ็บปวด<br />ศึก สงคราม เลือด ความตาย <br />เห็นอย่างครบถ้วน<br /><br />ฉับพลัน วงกลม ที่หมุนวนแห่งข้าศึก<br /><br />ก็แตกพ่าย สลายไป<br /><br />เมื่อนั้น ชาวบุรี ก็ยกทัพกลับ นคร<br /><br />แล้วงานฉลอง ชัยชนะ ก็เริ่มขึ้น<br /><br />ซึ่งไม่มีสิ่งใดที่เรา เหล่าทหารหาร จะดื่มด่ำได้ดีเท่า<br /><br />อมฤตรสแห่งความรัก และความเบิกบาน<br /><br />..........<br /><br />เบิกบานบุรีอาจมีศึก<br />แต่นั่น แสดงว่าเรายังมีชีวิตแสนธรรมดา<br /><br />จนกว่า ความเบิกบาน ที่แท้จริงจะมาถึง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-7117072125702394977?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-85500084142391484142009-02-21T04:55:00.002+07:002009-02-21T05:05:16.766+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_zs4Y_ElTj_A/SZ8pCkoSS2I/AAAAAAAAAn8/Y2d9rgy6GnM/s1600-h/silence_2560x1600.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_zs4Y_ElTj_A/SZ8pCkoSS2I/AAAAAAAAAn8/Y2d9rgy6GnM/s320/silence_2560x1600.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305004010234858338" /></a><br />ก่อนที่เสียงอึงคนึงในนครจะดังขึ้น<br />ก่อนที่ตลาดเช้าจะเริ่มขยับตัว<br />ก่อนที่ไก่ตัวแรกจะขานขัน<br />ราวๆ ดึกดื่น ในเบิกบานบุรี นครแห่งนี้<br /><br />ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มส่งเสียงทำงาน<br />ในความหลับไหล<br />ในมุมหนึ่ง ที่แสงอาทิตย์ยังสาดมาไม่ถึง<br />ในความเงียบงัน<br />ไม่มีเสียงใดๆ<br /><br />แล้วความฝันที่กำลังโลดแล่นไปของชาวนคร<br />แล้วการนอนซมของเหล่าม้าในคอกรั้ว<br />วัวที่หลับไหลอยู่ในโรงเรือน<br />เสียงกรนของพ่อบ้าน <br /><br /><br />บางครั้งความฝันของชาวนคร<br />อาจเป็นเพียงเด็กน้อยที่วิ่งซนในตลาดเช้า<br /><br />บางครั้งชาวนครอาจกำลังหลับไหลในจินตภาวะ<br /><br /><br />แล้วอนันตภาพที่ห่อคลุม ก็เป็นดุจมารดา<br />ที่จ้องมองลูกน้อยนับหมื่นแสน<br />ที่กำลังหลับไหล<br /><br />แต่หากใคร ตื่นขึ้น <br /><br />ทั้งในยาม กลางคืน และกลางวัน<br /><br />เขาผู้นั้น ย่อมยินยล และเกี่ยวเก็บผลิตผล<br /><br />ของเบิกบานนคร<br /><br />..........<br /><br />เบิกบานบุรี<br /><br />สายหิมะโรยโปรยพื้น<br /><br />รอเพียงการตื่น<br /><br />และร่วมกันฉลอง ในฤดูหนาว<br /><br />งดงาม งดงาม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-8550008414239148414?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-2221908909341864592008-01-09T15:18:00.000+07:002008-01-09T15:30:42.477+07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_zs4Y_ElTj_A/R4SGJdh3hcI/AAAAAAAAAPs/xU1PLDf9quc/s1600-h/resize_cloudy_day_in_coming_spring_4433.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_zs4Y_ElTj_A/R4SGJdh3hcI/AAAAAAAAAPs/xU1PLDf9quc/s320/resize_cloudy_day_in_coming_spring_4433.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5153391370722313666" /></a><br />เบิกบานบุรีมีหลายฤดู<br />หลายคนอาจเข้าใจผิดว่า มีเพียง ฤดูฝนโปรยโรยพื้นเท่านั้น<br />มิใช่ เช่นนั้น<br /><br />ฤดูหนาวว้างเวิ้ง <br />ฤดูร้อนรอนๆ<br />ฤดูใบไม้ผลิใบเบา<br /><br />แต่ละฤดูล้วนสวยงามไปตามวาระ และการผลัดสีของใบไม้รุ่นแล้วรุ่นเล่า<br /><br />ผู้คนในเบิกบานบุรีล้วนปรีดา เมื่อวาระแห่งการเปลี่ยนผ่านฤดูกาลมาถึง<br />มิใช่เพราะงานฉลองแต่ประการใด ที่ทำให้ชาวบุรีเบิกบาน<br />แต่การเปลี่ยนวาร กาล ที่แสดงออกผ่านฤดูหลายหลาก<br />ช่วยยันยืนความมั่นใจให้ชาวบุรี ได้เริงระบำร่ายในสัจจะ<br /><br />เขาทุกผู้ ทุกผอง ทุกทิวธง และภูมิภาค<br />ในปริมณฑล ล้วนเฉลิมฉลอง<br /><br />เฉลิมฉลอง อย่างรื่นเริง ในจิตใจ <br /><br />ชาวบุรี ทุกผู้นาม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-222190890934186459?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-69052116355110480692007-10-25T14:14:00.000+07:002007-10-25T14:27:33.895+07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_zs4Y_ElTj_A/RyBFVv_61XI/AAAAAAAAAN8/Omjvn4Mi_6g/s1600-h/festival-of-lights-1400x1050.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_zs4Y_ElTj_A/RyBFVv_61XI/AAAAAAAAAN8/Omjvn4Mi_6g/s320/festival-of-lights-1400x1050.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125172615911757170" /></a><br />เบิกบานบุรี มีงานฉลอง<br /><br />ชาวบุรีต่างมารวมตัวกันที่จุดศูนย์กลางของเมือง อย่างคับคั่ง<br /><br />งานฉลองของบุรี เน้นความสนุกสนาน และความมีชีวิตชีวา ของผู้คน <br /><br />มากกว่าการประดับประดาใดๆ<br /><br />เราร้องเพลง เต้นรำ หัวเราะร่า ไปในเสียงดนตรี<br /><br />อุปรากรร่วมกันร่ายรำลีลาร่าเริง<br /><br />ชาวบุรี ล้วนปรีดา<br /><br />.................<br /><br />เบิกบานบุรี บางทีก็มีทั้งความทุกข์ ความสุข<br /><br />แต่งานฉลองของชาวบุรี ไปพ้นกว่านั้น<br /><br />ข้าพเจ้าเรียกมันว่า ความเบิกบาน<br /><br />ความเบิกบานในงานฉลองที่ไม่มีการแบ่งแยกด้วยมายาใดๆ<br /><br />เด็กๆวิ่งเล่น เต้นรำ ไปรอบเมือง<br /><br />หญิงสาว มาในชุดเรียบง่าย เพราะเรียวปากของเธอก็มากเกินพอแล้วสำหรับความงาม<br /><br />ชายหนุ่ม สุขุมหนักแน่น เขาคือ ทหารหาญผู้ปกป้องบุรีด้วยสันติธรรม<br /><br />คนชรา ผู้บากบั่น แต่รอยยิ้มเปื้อนใบหน้า ใครเลยจะรู้ว่า ผู้เฒ่าล้วนมีดวงจิตที่เป็นอมตะ<br /><br />.................<br /><br />เบิกบานบุรีมีงานฉลอง<br /><br />ไม่ว่าฝนโปรยโรยพื้น<br /><br />ฟ้าร้องโครมคราม<br /><br />หรือแสงแดดแรงรัว<br /><br />ใครกันจะกล้าปฏิเสธ ความเบิกบาน<br />ในเทศกาลแห่งความสุนกเช่นนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-6905211635511048069?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-70425179048226314892007-10-04T12:16:00.000+07:002007-10-04T12:26:27.798+07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_zs4Y_ElTj_A/RwR5dRdRs-I/AAAAAAAAALc/TQnOwrHHnZM/s1600-h/20060712123909_big-eyes.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_zs4Y_ElTj_A/RwR5dRdRs-I/AAAAAAAAALc/TQnOwrHHnZM/s320/20060712123909_big-eyes.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117348620409091042" /></a><br />เห็น<br /><br />เบิกบานบุรี คลี่กายก่ายเกยความหมายซ่อนเร้นของเมืองใหญ่<br />ฝนโปรยโรยร่วง หลบเม็ดลงสู่ผิวพื้นถนน หลายล้านร่วงหลาก<br /><br />ผมถอยตัวเอง เพื่อ เห็นความเป็นไปทั้งหมดในเบิกบานบุรี<br /><br />ผู้คน หนทาง ขวักไขว้ ไปมา<br /><br />ร้านรวง ต้นไม้ ใบหญ้า<br /><br />ถนน บาทวิถี รถรา ฝุ่นควัน<br /><br />ค่ำคืน แสงสี บทสวด<br /><br />ความรัก ความใคร่ ความร้าวราน<br /><br />น้ำตา เสียงหัวเราะ สงคราม<br /><br />เบิกบานบุรี มีร้อยยิ้ม ในรอยยิ้ม มีความหมาย<br /><br />ความหมายที่ซุ่มซ่อนตัวตนอันปวดร้าว หลากหลาย มากมาย<br /><br />ผู้คนล้วนดำรงอยู่ในมัน<br /><br />ในงานฉลอง<br /><br />ในซอกหลืบ<br /><br />ในมุมเหงา<br /><br />ในเสียงดนตรี<br /><br />ในบ้าน<br /><br />ในรัง<br /><br />ในเปลือกป้าย<br /><br />ที่ห่อหุ้มเบิกบานบุรีไว้อย่างมิดชิด<br /><br />ผมหวังใจเป็นอย่างยิ่ง ขณะทอดสายตาแลเห็นความเป็นไป<br /><br />หวังใจเป็นอย่าง ที่จะเพียงเห็น เบิกบานบุรี ที่น่ารัก<br /><br />เพียงเท่านั้น เท่านั้น เท่านั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-7042517904822631489?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1168674850279711282007-01-13T14:41:00.000+07:002007-01-13T14:56:52.700+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7692/2666/1600/489960/DSC00452-708977.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7692/2666/320/126959/DSC00452-708977.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เดินทาง</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ผู้คนในเบิกบานบุรีมีความสามารถบางประการ </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">พวกเขาล้วนออกเดินทางไปไกลจากจุดที่เขาอยู่ อย่างสม่ำเสมอ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ใครบางคน ที่หน้าพวงมาลัยรถ อาจกำลังคิดถึงผู้หญิงที่เขารักและปรารถนา เมื่อนั้นหัวใจของเขาย่อมเดินทางไปประทับที่ริมฝีปากของเธอ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">หญิงสาว ฉาบหน้าด้วยฝุ่นเครื่องสำอาง อาจกำลังอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์แห่งใดแห่งหนึ่ง แต่ความร้าวราวอาจพาเดินทางไปบนคราบน้ำตา ผ่านคำพูดของคนที่เธอรัก และเพิ่งลาจากเธอไปไม่นาน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ยายแก่อาจกำลังขายข้าวแกงอยู่ข้างถนน แต่เธออาจกำลังเดินทางอย่างหวาดกลัวว่า เจ้าหนี้จะมาทวงถามเงินตราที่เธอหยิบยืมไปรักษาหลาน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เด็กน้อย อาจวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน เมื่อมองเวิ้งฟ้ากว้าง เขาทั้งหลายอาจเริ่มโบยบินไปบนท้องฟ้าเพื่อขึ้นขี่หลังช้างน้อยแห่งปุยเมฆ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ในการเดินทางห่างไกลจากจุดที่ตนเองอยู่ ชาวเบิกบานบุรีอาจเดินทางผ่านภูมิประเทศที่หลากหลาย</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">และในบรรดาภูมิประเทศเหล่านั้น เราอาจพบอารมณ์บางประการ ที่คอยห่อคลุมเรือนร่างของเราอยู่</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">..........................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรี มีลมหนาว ความร้าวราญอันแสนหอมหวานยังปลกคลุมไปทั่ว</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ใครกันที่ห่มผ้าคลายหนาวให้กับเมืองนี้</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">......................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรุษสุดหรรษา</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-116867485027971128?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1161671032215006392006-10-24T13:09:00.000+07:002006-10-24T13:23:52.233+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/oldwoman.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/320/oldwoman.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/oldwoman.jpg"></a><br /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="left"><b><span style="font-family:'Angsana New';font-size:16;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:130%;">Beauty </span><br /><span style="font-size:130%;">เบิกบานบุรีที่ริมฝั่ง ผู้คนกำลังกังวลใจกับระดับน้ำในมหานที ปีนี้น้ำเยอะเหลือเกิน พลิ้วไหวระริกสะท้อนระยับแดดที่เคยงดงามยามเย็นกลับกลายเป็นความกังวลใจในซอกหลืบหัวใจของผู้คนสองฝากฝั่งสายน้ำแห่งชีวิต<br /><br />ผมเดินทางออกจากเบิกบานบุรี ผ่านดินแดนที่ล้นท่วมไปด้วยน้ำ บางแห่งระดับน้ำสูงจนมิดหลังคา ท่วมทั้งบ้านและหัวใจของเกษตรกรให้สำลัก แต่โดยนัยคือความโชคดีของชาวเบิกบานบุรี<br /><br />อุทกภัยแผ่ไปทั่วผืนดิน เป็นอุทกภัยที่ท่วมทับผิวดินและพืชพันธ์ ดอกไม้ที่เคยงดงามในท้องทุ่งกลับเน่าเปื่อยจมอยู่ในห้วงน้ำ กลีบดอกผละจากลำต้นน้อยลอยเคว้งเหนือเวิ้งน้ำ ดุจไม้ดอกโปรยปรายเคียงเถ้ากระดูกในพิธีศพกลางทะเล<br /><br />ดอกบัวคงเป็นดอกไม้ชนิดเดียวที่รอดได้ ด้วยพ้นน้ำ<br /><br />ผู้คนยากแค้น น้ำที่เคยชุ่มเย็น เปลี่ยนเป็นพลังทำลายล้าง ผ่านวันคืนแหลกสลายเปลี่ยนสภาพส่งกลิ่นเน่าเหม็น<br /><br />ผมเดินผ่านไปเพียงเพื่อบริจาคอาหารให้กับชาวบ้าน พรางถามยายแก่ผิวกร้านเหี่ยวย่นด้วยความเห็นใจ ยายแก่ตอบกลับบทสนทนาของผมว่า </span></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="left"><b><span style="font-family:'Angsana New';font-size:16;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:130%;">“ไม่เป็นไร ขออย่าให้วัดและบ้านของพระราชาท่วมน้ำเป็นพอ”<br />...............................<br /><br />ในสายน้ำแห่งความเศร้า ระยับแดดยังระเริงเล่นส่งแสงระยิบ </span></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="left"><b><span style="font-family:'Angsana New';font-size:16;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:130%;">ใครเลยจะล่วงรู้การปรากฎตัวของความงาม<br /><br />เบิกบานบุรี ฝนโปรยโรยพื้น น้ำในมหานทียังนิ่งสงบ ต่างก็แต่น้ำสุราละเลียดแก้วใบงาม ที่ยังคงหลั่งลดลำคอของชาวเบิกบานบุรีให้มีความสุขต่อไป </span></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="left"><b><span style="font-family:'Angsana New';font-size:16;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:130%;">ในขณะที่ยายแก่ยังคงกำดอกบัวกราบพระก่อนเข้านอนทุกค่ำคืน<br />.....................................<br />เบิกบานบุรุษ สุดหรรษา</span></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="left"><b><span style="font-family:'Angsana New';font-size:16;"><span style="font-family:Courier New;font-size:130%;"></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align="left"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span lang="TH" style="font-family:'Angsana New';font-size:16;"></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align="left"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span lang="TH" style="font-family:'Angsana New';font-size:16;"></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-116167103221500639?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1153472855807739582006-07-21T15:58:00.000+07:002006-07-21T18:00:36.526+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/zurich2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/320/zurich2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Roads<br /></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรี โอบคลุมด้วย ถนนหนทางสายใหญ่ สายกลาง สายเล็กสายน้อย ทั้งหมด</span><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ถักตัวเป็นปุยไหมห่อหุ้มเมืองให้เราได้เคลื่อนที่ไปในความฝันอันไม่จบสิ้น</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ตะวันทอแสง สาดไล้ผิวพื้นถนนสายเล็กซอยเหงา เชื่อว่าเท้าหลายคู่เคยประทับรอย ก่อนการเลยผ่านเข้าสู่ถนนสายใหญ่สับสน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ถนน คือ แนวเส้นที่ทอดนำเราไป ไปสู่อะไรบางอย่าง ไปสู่ความรัก ความฝัน ความปวดร้าว แร้งลน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ถนน ในบางวันอาจร้อนทุรณ อาจหนาวเหน็บเดียวดาย อาจชุ่มเย็นด้วยสายฝนโปรยปราย</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ทุกขณะที่เท้าก้าวเดิน พลันเหลือบมองถนนที่คุณเดิน บางครั้งเราอาจตระหนักว่า หลงทางอยู่ ก็เป็นได้</span><br /><p><span style="font-family:arial;font-size:130%;">บางครั้ง บางขณะ ถนนในห้วงคำนึงอาจมีนับร้อยสาย แต่เราเองกลับไม่รู้จะวางเท้า เพื่อเดินทางไป ณ ที่แห่งใด</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">............................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรี ฝนโปรยโรยพื้น ภาพเท้าที่ก้าวไปบนถนน ยังปรากฏให้เห็นอยู่อย่างเนืองนิตย์</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">แต่สำหรับฝีเท้าที่ก้าวเข้าออกบนเส้นทางแห่งลมหายใจ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">จะมีใครได้ยินเสียง จังหวะก้าวของกันและกันบนถนนแห่งหัวใจ บางหรือไม่</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">........................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">คุณพระด้วยช่วยคุ้ม</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">....................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรุษ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /></p><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-115347285580773958?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1148021567902573812006-05-19T13:40:00.000+07:002006-05-19T13:52:47.916+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/rainy_greyhound_light_streaks.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/320/rainy_greyhound_light_streaks.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#996633;"><strong>Rain<br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span></strong><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรี ฝนโปรยโรยพื้น โดยก่อนหน้า ฟ้าร้องโวยวายโครมคราม ทั่วผืนพิภพ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ฟ้าร้อง อาจเป็นสัญญาณแห่งความสุข สำหรับชาวนา ชาวสวน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ฟ้าร้อง อาจเป็นสัญญาณแห่งความงอกงาม ของดอกไม้ ใบหญ้า</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ฟ้าร้อง บางครั้งอาจเป็นสัญญาณของความฉุนเฉียว จากแม่ค้าขายปลาเค็ม กล้วยตาก และอาชีพใช้แดด</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ฟ้าร้อง บางมุมอาจหมายถึง ความสั่นกลัว สะท้านสะเทือน กับเสียงกัมปนาท จนต้องกระชับกายและใบหูกับผ้าห่ม</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">แต่ที่แน่ๆฟ้าร้อง คือสัญญาณสำหรับการโปรยปรายของเม็ดฝนบนฟากฟ้าที่จะทยอยเม็ดน้ำลงโลมดิน </span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">.............................................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">สำหรับฝน เมื่อลอยหล่น อาจถูกตีค่าหลากหลายจากผู้คน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ฝน อาจหมายถึง การจราจรที่หนักข้อขึ้น</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">อาจหมายถึง การหยุดชะงักของการพบปะของใครหลายคน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">อาจหมายถึง น้ำตาของผู้ที่ทำหัวใจหล่นหายไปกับความเศร้า</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">อาจหมายถึง ความชุ่มเย็นดุจน้ำนมของมารดาแห่งโลก</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">อาจหมายถึง ระเหยไอแล้งร้อนที่พวยพุ่งบนพื้นดินและท้องถนน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">หรือกระทั่งถึง ความสดชื่นรื่นรมย์ของดอกไม้ใบหญ้า ที่ระริกไหวตามสายลมยามฝนพรำ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">....................................................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ฝนยังโปรยเม็ด ยังความชื่นชุ่มสู่เบิกบานบุรีอย่างสม่ำเสมอ นิรันดร</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">แม้ว่าผู้คนบางพวกอาจก่นด่า หรือขลาดกลัวกับเสียงฟ้าผ่า</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">แต่ฉันใด เรามิอาจปฏิเสธความงอกงามหรือสายรุ้งภายหลังฝนจากฟ้าได้</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">.................................................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">พระเจ้าช่วย</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรุษ สุดสายฝน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-114802156790257381?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1147246309799718062006-05-10T14:10:00.000+07:002006-05-10T14:31:49.813+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/lambeth-walk.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/320/lambeth-walk.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">walk</span><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">คืนค่ำ ย่ำเย็น พระอาทิตย์ตกแล้ว</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ณ เบิกบานบุรี ที่ม่านความมืดแผ่ปลกคลุม ริมทางเท้าที่มีเสียงแตรรถยนต์ดังประปราย</span> <span style="font-family:arial;font-size:130%;">เป็นเพื่อนคลายเหงา</span><br /><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เท้าสองข้างยังก้าวเดินไปบนบาทวิถี และแล้วเท้าทั้งสองข้างก็ไปหยุดยืนอยู่เคียงข้างเท้าสองข้างอีกคู่หนึ่ง</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">.............................................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ชายอ้วน ผมหยิก ตัวเหม็น เดินกระผลกกระเผลก ใช้มือยันกำแพงสังกะสีริมบาทวิถี</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เท้าข้างซ้ายบวมเป่ง มีเลือดไหล นัยตามีแววแห่งความเจ็บปวดรวดร้าว น้ำตาอาบไล้สองแก้ม</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">หิวข้าว ก็ถูกผลักออกจากร้าน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">กระหายน้ำ ก็ถูกรังเกียจเดียดฉันท์</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ขึ้นรถเมล์ ก็ถูกไล่ลง</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">.......................................................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">สองเท้าก้าวเดินไป แลเห็นสุนัขฝรั่งมีเจ้าของอุ้มป้อนขนมน้ำ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เมื่อถึงร้านของชำ จึงชื้อน้ำได้สามขวด</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">แล้วเดินกลับมา ณ ชายอ้วนร้าวราน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">มือลูบหลัง ด้วยกรุณา และดีใจที่ชายอ้วนได้กินน้ำ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">...................................................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ณ เบิกบานบุรี ชายหนุ่มส่งชายอ้วน ขึ้นรถแท็กซี่ใจดีที่ไม่รังเกียจในการพาไปส่งที่สถานีเพื่อนำชายอ้วนกลับสู่ปลายทางบ้านเกิด</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ชายหนุ่มนับเงินที่เหลือในกระเป๋า โดยไม่รู้ว่าจะมีเงินเหลือถึงสิ้นเดือนหรือไม่</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">แต่ก็ดีใจที่ หนึ่งพันบาท อาจหมายถึงความสุขในย่างก้าวของชายอ้วน</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">................................................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">คืนค่ำ วังเวง เปลี่ยวเหงา ณ เบิกบานบุรี น้ำตาแห่งปิติยังหล่อเลี้ยงหัวใจชายหนุ่มอยู่ไม่คลาย</span><br /><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ความรักยังแผ่ปลกคลุมไปทั่วเบิกบานบุรี ไม่ว่ายามมืดหรือสว่าง </span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">.............................................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">คุณพระด้วยช่วยคุ้ม</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรุษ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-114724630979971806?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1146208913176352302006-04-28T14:06:00.000+07:002006-04-28T14:44:32.146+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/_40656546_full_moon_top.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/320/_40656546_full_moon_top.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span style="color:#cc9933;">Seek<br /></span><br />ณ เบิกบานบุรี วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส เมฆขาวพราวเวิ้งฟ้า<br /><br />ผู้คนต่างล้วนตามหา ดวงดาว ของตนเองเฉกเช่นทุกเมื่อเชื่อวัน<br /><br />อรุณรุ่ง ทอแสง ประกายอบอุ่น ละมุนอาบไล้แขนนวล<br /><br />เด็กชายกำลังคุ้ยเขี่ยตามหา ดวงดาว บนกองขยะมาขายเป็นเงิน เลี้ยงปากท้อง<br /><br />แม่ค้า รวกเส้นก๋วยเตี๋ยว พลางคิดว่าสลากกินแบ่งจะช่วยให้ได้ไปยืนบนดาวดวงนั้น<br /><br />หนุ่มสาว กำลังพลอดรักรำพัน และฝันว่ารักนิรันดร์ คือดวงดาวที่เราสองจะร่วมก่ายเกย<br /><br />เด็กน้อยขายพวงมาลัย ในห่วงคำนึงของความน่ารัก ดวงดาว คือ ความลึกลับอันความอยากรู้อยากเห็นกระตุ้นให้แหงนมอง ยามพลบเย็น<br /><br />ตะวัน จันทรา เคลื่อนคล้อยลอยเลื่อน ตะวันออกไปสู่ตะวันตก ซึ่งหามีไม่<br /><br />ผู้คนมากมาย หลากหลาย วันวัย อาชีพ ฐานันดร หัวโขน ต่างเดินตามหาดวงดาวของตน<br /><br />หญิงสาว อาจทำดวงดาวหล่นหายไปดวงแล้วดวงเล่า จึงซบกายลงบนเตียงนุ่ม ด้วยน้ำตาเปียกหมอน ร้าวราน<br /><br />ชายหนุ่ม อาจกำลังตามหา ดวงดาวในแววตาของใครสักคน ในค่ำคืนอันมีแสงสีลีลาเร่งเร้า ร้อนทุรณ<br /><br />เราท่าน ต่างสีสันและรายละเอียด ล้วนเร่งเร้าตัวตนเพื่อเดินตามหาดวงดาว ดวงนั้น<br /><br />..............................<br /></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ณ คืนค่ำ ที่เบิกบานบุรี ดวงดาวพราวฟ้าสลับกับปุยเมฆสีเทา</span><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เราท่านต่างยังคงแหงนมองดวงดาวของตนในทุกค่ำคืน ทั้งในยามตื่น และหลับ<br /><br />แต่แท้จริง เราท่านล้วนดำรงอยู่ในเบิกบานบุรี<br /><br />อันเป็นสถานที่หนึ่งบนโลก โลกอันเป็นดาวดวงหนึ่งที่บริสุทธิ์ งดงาม<br /><br />........................<br /><br />คุณพระด้วยช่วยคุ้ม<br /><br />เบิกบานบุรุษ สุดหรรษา<br /><br /><br /></span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-114620891317635230?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1145330176993763492006-04-18T10:04:00.000+07:002006-04-20T15:17:10.266+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/187_2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/320/187_2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลไม้ฝาบ้านโบราณ นอกจากความงามยังพบรอยปริแยก และเสี้ยนหนาม</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลมหาวิหารอาคารวิจิตร นอกจากความงามยังพบเปลือกปูนผุกร่อน ร่อนหลุด</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลภาพเขียนในพิพิธภัณฑ์ นอกจากความงามยังพบเปลือกสีปริร้าว รอร่วง</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลเด็กน้อยข้างถนน นอกจากดอกจำปีห่อใบตองยังพบคราบน้ำตาเปรอะแก้ม กลึงกลม</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลผู้เฒ่าร้อยมาลัยใต้ทางด่วน นอกจากมะลิร้อยยังพบความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกทิ้งร้าง โรยรา</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลรูปลักษณ์ทรวดทรงสาวสะพรั่ง นอกจากริมฝีปากงามงดยังพบความแก่เฒ่ายืนรอ ลบรอย</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลอดีต ก็ตระหนักเพียงไม่อาจหวนคืน</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลปัจจุบัน ก็ตระหนักว่ามันเร็วจนมิอาจจับต้องได้</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหลือบแลอนาคต ก็ยังมาไม่ถึง และมันก็มาถึง</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">.....................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">คืนค่ำย่ำเย็น พระอาทิตย์ตกที่เบิกบานบุรี</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ความงามที่ซ่อนตัวอยู่ในความแล้งโรย</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ความแล้งโรยที่ซ่อนอยู่ในความงาม</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ยังนอนกอดเกยกันอย่างเงียบเชียบ แนบชิด</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">.................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">นั่นคือความจริงประการต่อมาที่ผมพบในเบิกบานบุรี</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">...............</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">คุณพระช่วย</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">Bbbr</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-114533017699376349?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1145249508800781682006-04-17T11:37:00.000+07:002006-04-28T14:52:31.490+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/norah_jones.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/320/norah_jones.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#000099;">นางสงกรานต์</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">นานแล้วที่ผมไม่ได้เดินทางออกจากเบิกบานบุรี<br /><br />และแล้วประเพณีสาดน้ำแห่งชาติก็เวียนมาอีกครั้ง ถึงเวลาที่ผมจะออกเดินทางจากเบิกบานบุรีเสียที<br /><br />ผมกลับสู่บ้านเกิดไม่ไกลจากเบิกบานบุรีเท่าใดนัก<br /><br />สิ่งเดียวที่ผมได้รับจากการกลับบ้าน คือ ความเงียบ<br /><br />ความเงียบที่ทำให้ผม ได้ยินเสียงต่างๆได้ชัดเจนขึ้น เห็นโลกได้อย่างถนัดตา<br /><br />ความเคลื่อนไหวทุกอย่างเป็นเพียงความเคลื่อนไหว ซึ่งไม่อาจทำลายความเงียบได้<br /><br />......................<br /><br />นอร่า โจนส์ เป็นเพียงดนตรีแผ่นเดียวที่ผมหยิบกลับไปฟังที่บ้าน<br /><br />โดยเฉพาะเพลง Cold,cold heart หากฟังแกล้มกับ Home ของ Michel Buble ก็จะอร่อยไม่หยอก<br />...................<br /><br />ประเพณีสาดน้ำแห่งชาติสำหรับหนุ่มสาวทั้งในและนอกเบิกบานบุรี ยังดำเนินบทบาทองค์นึงของละครโรงใหญ่ต่อไป อย่างชุมเปียก<br /><br />เนื้อในของจิตใจผู้คนโดยเฉพาะหนุ่มสาวคับแน่นไปด้วยความเบิกบาน สนุกสนาน การฉลองอย่างสุดเหวี่ยง<br /><br />และสำหรับชายหนุ่มผู้เปลี่ยวเหงาบางคนอาจหมายถึงการได้นางสงกรานต์เป็นของตนเองสักคน<br /><br />...............<br /><br />สำหรับผม ในค่ำคืนที่ดวงอาทิตย์โคจรเข้าสู่ราศีเมษ ความสุขที่ทำให้ผมถึงกลับน้ำตาไหล<br />คือการพักผ่อนอยู่ในอ้อมกอดของนางสงกรานต์ผู้เลอโฉมตลอดกาลของผม<br /><br />ขอบคุณ อ้อมกอดของเธอ ที่กลับมากล่อมผมอีกครั้ง<br /><br />เป็นอ้อมกอดที่ไม่เคยผิดเพี้ยนไปจากวัยเยาว์ของผมเลยแม้แต่น้อย<br /><br />...............<br /><br />คุณพระช่วย<br /><br />เบิกบานบุรุษ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-114524950880078168?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1144733400013584132006-04-11T12:22:00.000+07:002006-04-11T12:30:00.016+07:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;">แม่ค้าปิ้งปลาหมึก ควันขโมง</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">พ่อค้าขายไก่ย่างกลิ่นหอมๆ</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ไข่ข้าว ไข่ที่มีตัวอ่อนยังไม่ได้ฟัก ส่งกลิ่นหอมกรุ่น</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ข้าวราดแกง ไข่ดาว หรือไข่เจียวอย่างเดียว แสนอร่อย</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ร้านขายน้ำ น้ำเปล่า โคคาโคล่า เป๊ปซี่ กระทิงแดง ชูกำลัง ในรังน้ำแข็งอันมีใบมะขามปะปนอยู่</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เสียงเครื่องไฟมหึหา แผดเสียงสามหมื่นโวลท์</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ผ้าเหลือง คาดหน้า คลุมหัว มีทิวธงไสว</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">.....................................</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ค่ำคืนดำเนินไปใกล้รุ่งสาง คนจรยังหมอนหมิ่น ไร้บ้านเช่นเดิม</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เหล่าแม่ค้า และผู้คนกลับไปแล้ว</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">พรุ่งนี้ ผมเฝ้ารอ เพื่อจะมางานรื่นเริง และลิ้มรสอาหาร อย่างมีความสุข</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ณ ที่เบิกบานบุรี บริเวณที่ใบมะขามปลิวว่อน เพราะมิอาจทานแรงลมโหมกระหน่ำได้</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">.....................................</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">คุณชีช่วย </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรุษ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-114473340001358413?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25507288.post-1144299417927675912006-04-06T11:44:00.000+07:002006-04-20T15:06:47.903+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/1600/DSC_0001.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7692/2666/320/DSC_0001.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#006600;"><span style="font-family:arial;font-size:130%;">บ้านร้างรอนแรม</span><br /><br /></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ทอดตาเหม่อลอยออกนอกหน้าต่าง</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">คนงานก่อสร้างกำลังอาบน้ำหลังจากตรากตรำกับการสร้างบ้านหลังใหญ่</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ไฟสีแดงจากหลอดโบราณส่องประกายแสง แกว่งไปมาตามแรงลมเอื่อยพัดสายไฟโบก</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">ค่ำคืนมืดมิด มีมุ้งขึงครอบกันยุงร้าย ณ บ้านหลังใหญ่แห่งนั้น</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">บ้านที่เหล่าคนงานสร้างทำด้วย เหงื่อไคล แรงงาน และฝีมือ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">.........................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">สามเดือนแล้วที่เศรษฐีย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่เอี่ยมหรูหรา</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">แล้วคนงานก่อสร้างป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหนหนา </span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">น้ำที่อาบ ข้าวที่กิน มุ้งที่กาง ข้างกองอิฐ กองปูน แห่งใด</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">นี่ คือ ความจริงประการแรก ที่ผมสังเกตเห็นในเบิกบานบุรี</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">........................</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">คุณพระช่วย</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">เบิกบานบุรุษ</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25507288-114429941792767591?l=berkbarnburee.blogspot.com' alt='' /></div>crazycloudhttp://www.blogger.com/profile/09797264531309679626noreply@blogger.com7